[صفحه اصلی ]   [Archive] [ English ]  
:: صفحه اصلي :: درباره نشريه :: آخرين شماره :: تمام شماره‌ها :: جستجو :: ثبت نام :: ارسال مقاله :: تماس با ما ::
:: جلد 1، شماره 3 - ( 2-1379 ) ::
جلد 1 شماره 3 صفحات 63-70 برگشت به فهرست نسخه ها
بررسی اثرات تزریق آگونیست و آنتاگونیست گلوکوکورتیکویید در ناحیه پشتی هیپوکمپ بر ذخیره حافظه فضایی در مدل یادگیری احترازی مکانی
عباسعلی وفایی* ، علی رشیدی پور، محمدرضا شریفی، جان بورش
چکیده:   (13683 مشاهده)
سابقه و هدف: شواهد زیادی نشان می دهند که گلوکوکورتیکوئیدهای مترشحه از قشر غده فوق کلیه در طی حالات هیجانی بر ذخیره حافظه اثر می گذارند. وجود گیرنده های گلوکوکورتیکوئید با تراکم بالا در ناحیه پشتی هیپوکمپ احتمال نقش آن در ذخیره حافظه، در این ناحیه مطرح می سازد. هدف این تحقیق بررسی اثر تعدیل فعالیت گیرنده گلوکوکورتیکوئید در ناحیه پشتی هیپوکمپ بر ذخیره حافظه فضایی و تثبیت اطلاعات تازه آموخته شده در مدل یادگیری احترازی مکانی است. مواد و روش ها: موش های نر نژاد لانگ ایوانز (Long-Evans) با وزن 280 تا 320 گرم در این مطالعه استفاده شدند. ابتدا به صورت دو طرفه روی ناحیه پشتی هیپوکمپ کانول راهنما قرار داده شد. یک هفته بعد، موش تحت یادگیری فضایی مدل احترازی مکانی آموزش داده شد. در طی آموزش (30 دقیقه) در دستگاه احترازی مکانی، حیوان یاد می گرفت که با کمک اشیا اطراف مکان دریافت شوک (ناحیه منع شده) را شناسایی کند و از ورود به آن خودداری کند. بلافاصله و در زمان های 60 و 120 دقیقه بعد از آموزش، دگزامتازون 0.1 میکروگرم و در 0.6 (3 میکرولیتر به ازای هر طرف) به عنوان آگونیست و یا RU38486 با (3 نانوگرم در 0.6 میکرولیتر به ازای هر طرف) به عنوان آنتاگونیست گیرنده گلوکوکورتیکوئید به صورت دو طرفه داخل هسته فوق تزریق شد. بیست و چهار ساعت بعد از آموزش، میزان حافظه فضایی موش برای احتراز کردن از مکان شوک ارزیابی شد. این ارزیابی در یک دوره 30 دقیقه ای با کمک دو ملاک مدت زمانی که طول می کشید تا حیوان برای بار اول وارد ناحیه منع شده (شوک) شود و تعداد دفعات ورود به ناحیه منع شده اندازه گیری شد. یافته ها: نتایج نشان می دهد که تزریق آگونیست گلوکوکورتیکوئید بلافاصله و تا 60 دقیقه پس از اکتساب یادگیری، به طور قابل توجهی ذخیره حافظه فضایی را افزایش داده است (P<0.01). برعکس، تزریق آنتاگونیست گلوکوکورتیکوئید به طور معنی دار ذخیره حافظه فضایی را کاهش داده است (P<0.01). تزریق داروها 120 دقیقه بعد از آموزش اثر معنی داری بر ذخیره حافظه فضایی نداشت. نتیجه گیری: یافته های فوق نشان می دهد که ناحیه پشتی هیپوکمپ و فعال شدن گیرنده های گلوکوکورتیکوئید در این ناحیه نقش مهمی در تعدیل ذخیره اطلاعات تازه آموخته شده فضایی مربوط به حوادث هیجانی حداقل تا 60 دقیقه بعد از آموزش به دنبال رخداد حادثه را دارند.
واژه‌های کلیدی: دگزامتازون، RU38486، گیرنده گلوکوکورتیکویید، هیپوکمپ، ذخیره حافظه فضایی، یادگیری احترازی مکانی
متن کامل [PDF 1236 kb]   (1513 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: عمومى
دریافت: ۱۳۸۷/۱۱/۱۳
ارسال پیام به نویسنده مسئول

ارسال نظر درباره این مقاله
نام کاربری یا پست الکترونیک شما:

CAPTCHA code


XML   English Abstract   Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Vafaei A A, Rashidy-Pour A, Shariffi M R, Buresh J. Effect of posttraining injections of glucocorticoid agonist and antagonist into the dorsal hippocampus on spatial memory storage in place avoidance learning task. koomesh. 2000; 1 (3) :63-70
URL: http://koomeshjournal.semums.ac.ir/article-1-368-fa.html

وفایی عباسعلی، رشیدی پور علی، شریفی محمدرضا، بورش جان. بررسی اثرات تزریق آگونیست و آنتاگونیست گلوکوکورتیکویید در ناحیه پشتی هیپوکمپ بر ذخیره حافظه فضایی در مدل یادگیری احترازی مکانی . كومش. 1379; 1 (3) :63-70

URL: http://koomeshjournal.semums.ac.ir/article-1-368-fa.html



جلد 1، شماره 3 - ( 2-1379 ) برگشت به فهرست نسخه ها
کومش Koomesh
Persian site map - English site map - Created in 0.05 seconds with 31 queries by YEKTAWEB 3752